يعنى : « بلكه قرآن آيات واضحه‌اى چند است در سينهء آنها كه علم به ايشان داده شده » . كلينى وابن ماهيار وغير آنها به سندهاى بسيار از حضرت باقر وصادق وكاظم عليهم السّلام روايت كرده‌اند كه : مراد به الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مائيم ، ولفظ ومعنى قرآن در سينهء ماست ولهذا خدا نفرموده كه آيات بينات در ميان دو جلد مصحف است بلكه فرمود كه : در سينهء ماست « 1 » . وأيضا حق تعالى مىفرمايد إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ « 2 » يعنى : « نمىترسند از خدا از جملهء بندگان مگر علما » . ابن ماهيار روايت كرده است كه : اين آية در شأن حضرت أمير عليه السّلام نازل شده است كه عالم بود ، وپروردگار خود را شناخته بود واز خدا مىترسيد وپيوسته به ياد خدا بود وعمل مىكرد به فرايض أو وجهاد مىكرد در راه أو وجميع أوامر خدا را أطاعت مىنمود ونمىكرد چيزى را مگر اينكه موجب خشنودى خدا ورسول باشد « 3 » .

--> ( 1 ) . كافى 1 / 214 ؛ بصائر الدرجات 205 و 206 . واين روايات در اين مصادر با عبارات مختلف ذكر شده است ونامى از امام كاظم عليه السّلام ندارند . ( 2 ) . سورهء فاطر : 28 . ( 3 ) . تأويل الآيات الظاهرة 2 / 480 ؛ رجوع شود به شواهد التنزيل 2 / 152 .